سمفونیِ سکوت؛ تماشایِ جهان در قابِ اشاره

به گزارش پایگاه اطلاع رسانی «ناب خبر»؛امروز هشتم مهرماه، روز جهانی ناشنوایان است. روز مردمی که سکوتشان، نه از سرِ فقدان که لبریز از کلام است؛ مردمی که اگرچه در «شنیدنِ صداها» با ما تفاوت دارند، اما در «درکِ حقیقتِ جهان» گاهی از ما پیشی می‌گیرند.

ناشنوایان، اهالیِ سرزمینِ چشم‌ها و قلب‌ها هستند. برای ما که در هیاهویِ مدامِ اصوات غرقیم، شنیدنِ صدایِ آرامِ مادر، سمفونیِ جاری در حرکتِ آب، جیک‌جیکِ گنجشک‌های سحرگاه و خش‌خشِ برگ‌های پاییزی، یک اتفاقِ عادی و روزمره است. اما برای این عزیزان، این جهانِ پرهیاهو، دنیایی متفاوت است؛ دنیایی که در آن، صداها جای خود را به «تصویر» و «احساس» داده‌اند. آن‌ها موسیقیِ هستی را نه با گوش، که با جانِ خود می‌شنوند و ریتمِ زندگی را با ضربانِ قلبشان لمس می‌کنند.

اینکه کسی صدایِ خنده‌ی عزیزانش را نشنود، یا موسیقیِ دلنشینِ طبیعت برایش بی‌آوا باشد، دردی است که تنها اهلِ آن می‌فهمند. اما تماشایِ دنیای ناشنوایان، تماشایِ یک «ایثارِ بزرگ» است؛ تماشایِ دست‌هایی که با هنرمندیِ تمام، واژه‌ها را به رقص درمی‌آورند تا سکوت را معنا کنند. آن‌ها با زبانِ اشاره، به ما می‌آموزند که برای فهمیدن، نیازی به گوشِ شنوا نیست؛ بلکه نیاز به «دلی بینا» و «نگاهی آگاه» است.

معتقدم که ناشنوایان در این جهانِ پرسر و صدا، غریبه نیستند؛ بلکه این ما هستیم که گاهی در برابرِ نیازهایِ آنان، ناشنوا می‌شویم. آن‌ها کجایِ تصویرِ جامعه‌ی ما ایستاده‌اند؟ آیا فرصت‌های برابر برای بروزِ استعدادهایشان فراهم است؟ آیا زبانِ زیبایِ اشاره‌ی آن‌ها، در ادارات، بیمارستان‌ها و مراکزِ آموزشی ما به رسمیت شناخته شده است؟

امروز، روزِ یادآوری این نکته است که نباید بگذاریم سکوتِ آن‌ها، به «انزوا» تبدیل شود. باید یاد بگیریم که با نگاه، با مهربانی و با تسهیلِ ارتباطات، سدهایِ میانِ خود و این مردمانِ صبور را بشکنیم. ناشنوایان از ما ترحم نمی‌خواهند؛ آن‌ها می‌خواهند که صدایِ ناگفته‌هایشان در هیاهویِ بی‌توجهی‌ها گم نشود.

بیایید امروز، به احترامِ دستانِ پرحرفشان، سکوت کنیم و با چشمانمان بشنویم. بیایید یاد بگیریم که اگر گوش‌هایمان برای شنیدنِ صدایشان کافی نیست، «فهمیدن» را از قلب‌هایمان آغاز کنیم.

روزِ اهلِ سکوت، اما سرشار از معنا، گرامی باد.