تأمل در قطره ای از دریای نهج البلاغه

مولای متقیان علی علیه السلام در خطبه ۱۱۱ نهج البلاغه فرمودند: همانا من شما را از دنیای حرام می‌ترسانم،زیرا در کام شیرین و در دیده ی انسان سبز و رنگارنگ است ،در شهوات و خواهش‌های نفسانی پوشیده شده،و با نعمت های زودگذر دوستی می ورزد، با متاع اندک زیبا جلوه می‌کند، و در لباس آرزوها خود را نشان می دهد، و با زینت غرور خود را می آراید، شادی آن دوام ندارد و کسی از اندوه آن ایمن نیست.

دنیای حرام بسیار فریبنده و بسیار زیان رساننده است،دگرگون شده شونده و ناپایدار فناپذیر و مرگبار،و کشنده‌ای تبهکار است،و آنگاه که به دست آرزومندان افتاد و با خواهش‌های آنان دمساز شد می‌نگرند که جز سرابی بیش نیست که خدای سبحان فرمود:

«زندگی چون آبی است که از آسمان فرو فرستادیم و به وسیله ی آن گیاهان فراوان روید سپس خشک شده باد آنها را پراکنده کرد و خدا بر همه چیز قادر و تواناست»

کسی از دنیا شادمانی ندید ،جز آنکه پس از آن با اشک و آه روبرو شد؛ هنوز با خوشی‌های دنیا روبرو نشده است که با ناراحتی‌ها و پشت کردن آن مبتلا می‌گردد؛شبنمی از رفاه و خوشی دنیا بر کسی فرود نیامده، جز آن که سیل بلاها همه چیز را از بیخ و بُن می کَنند.

هرگاه صبحگاهان به یاری کسی برخیزد ،شامگاهان خود را باناشناسی می‌زند، اگر از یک طرف شیرین و گوارا باشد،از طرف دیگر تلخی و ناگوارا است.کسی از فراوانی نعمت های دنیا کام نگرفت جز آن که مشکلات و سختی ها دامنگیر او شد. شبی را در آغوش امن دنیا به سر نبرده جز آن که صبحگاهان بال‌های ترس و وحشت بر سر او کوبید، بسیار فریبنده است و آنچه در دنیاست فریبندگی دارد، فانی و زودگذر است، و هر کس در آن زندگی می‌کند، فنا می‌پذیرد.

چقدر عبرت های فراوانی در نهج البلاغه است و چقدر عبرت گیرنده کم است،چقدر خوب می شد اگر روزی یک حکمت و یا خطبه از کلام امیر المومنین می خواندیم،ودر زندگی روزمره به کار می بردیم.

انتهای پیام/