طریق الحسین؛ جغرافیای بی‌مرز دلدادگی

به گزارش پایگاه اطلاع رسانی «ناب خبر»؛ حرکت به سمت کربلای معلی در ایام اربعین، روایتگر حقیقتی است که در هیچ کجای دیگر جهان نمونه و مانندی برای آن یافت نمی‌شود. جاده‌هایی که به حرم حسینی منتهی می‌شوند، این روزها میزبان میلیون‌ها انسانی هستند که از دورترین نقاط عالم، با یک نشانه و یک هدف مشترک گرد هم آمده‌اند. اینجا، در مسیر عشق، زبان، نژاد و ملیت رنگ می‌بازد؛ دیگر فرقی میان عرب و عجم، بزرگ و کوچک، و غنی و فقیر نیست. دل‌های مؤمنین که به نور محبت حسین (ع) روشن شده است، در نقطه‌ای به نام «کربلا» به اشتراکی عمیق و ناگسستنی دست می‌یابند.

تصویر پیاده‌روی اربعین، تابلویی زنده از فداکاری و محبت متقابل است. از یک سو زائر پیاده‌ای قرار دارد که سختی راه و خستگی سفر را به جان خریده و تنها هدفش رسیدن به مقصود و معشوق است. هر قدمی که برمی‌دارد، مغناطیس حرم او را به جلو می‌کشد تا عهد پیمان خویش را تجدید کند. از سوی دیگر، خادمانی ایستاده‌اند که عاشقانه و بی ادعا، تمام دارایی خود را—هرچند اندک—به میدان آورده‌اند. از پیرمردی که با استکانی چای آغوش گرمش را به روی زائران می‌گشاید، تا کودکی که با التماس، آب خنک به دست مسافران خسته می‌دهد؛ همه و همه در پی یک هدف مشترک هستند: تامین راحتی و آرامش زائران حسین (ع).

این جوشش خودجوش و بی‌نظیر، ذهن هر بیننده‌ای را به یک پرسش عمیق وا می‌دارد؛ واقعاً این حسین کیست که جهان را این‌گونه شیدای خود کرده است؟ چه رازی در این نام نهفته است که مردم را از تمام جهان، با فرهنگ‌ها و دیدگاه‌های گوناگون، در یک زمان و در یک نقطه مشترک گرد هم می‌آورد؟ پاسخ را باید در حقیقتِ جاودانه اباعبدالله (ع) جستجو کرد؛ نوری که هرگز خاموش نمی‌شود و دلهای مشتاق عدالت، آزادی و عشق را از سراسر گیتی به سوی خود فرامی‌خواند تا در بستر اربعین، نمادی از امت واحده اسلامی و انسانی را به تصویر بکشد.

#یا_لثارات_الحسین
#اربعین_حماسی

انتهای خبر/